SONUNA KADAR!

Ürkek olur onlar. Tedirgin bakarlar. Endişe edecekleri bir durum olduğunun farkındadır çoğu. Bu tecrübe doğal akışından önce büyütmüştür onların hayatlarını. Kaybetmeye değil yenmeye, tuş etmeye, nakavtla galibiyete hazırlanmışlıkları en çözülmez denizci ilmikleriyle bağlamıştır onları hayata.. Daha önce yapıldı. Dişe dokunuldu, dişe dokunur bir iş yapıldı. Blogların sözüm ona kişisel günlüklerden sıyrılıp başka yerde aynı anda atan canlar için de bir şeyler yapılabileceğinin güzel bir örneği verildi. Biter mi; neden bitsin? Sürmesi konusunda kendi kendimize verilmiş sözlerimiz dilimizde. Şimdi de Ankara için yapar mıyız? Yaparız kardeşim.

Elçin Ankara'da; bu kız cepleri sevgi, elleri oyuncak dolu hastane hastane dolaşacak anlaşılan :) Yakında birbirimize Elçin'in en son hangi hastanede görüldüğünü soracağız. Aradığımızda Elçin'i hastanelerde bulacağız. Tanık olduğu, gözlemlediği bütün olumsuzluklara karşın mücadele duygusundan hiç vaz geçmeyen Elçin, çocukların yanı sıra onlara mukayet olmak için hastanelerde geceleyen, sabahlayan hasta yakınlarını da dahil etmiş planlarına.

Elçin'in sesine bir kez daha kulak kabartmak isteyenler parmak kaldırabilir mi acaba??

Havadaki o parmaklar kolları sıvamak için bir işaret olsun.

Dünya sadece bizim çevremizde dönmüyor. Bir aspirin, sadece bir aspirin içerken midesi bulanan insanlardan değil o çocuklar. Sadece oyuncakla mutlu edebildiğimizde bizim de mutlu olduğumuz çocuklar için hadi yeniden..

Hasta da hasta yakını da olmuş biri olarak biliyorumki her şeyden önce sevgi desteğine ihtiyacı olan bu insanlara kapanmasın gözlerimiz..

Eve gidiş yollarında çocukların arkalarından el sallarken sevinç göz yaşlarımız aksın.