Bu mu yani? Telefonla kuramadığımız ama hiç değilse iletişim aşamasına getirmeyi başarabildiğimiz bir kaç girişimden sonra sonunda bugün eve gelip hem internet hem telefon bağlantımızı 'olması gerektiği' haline getiren telekom emekçilerine teşekkürler.. Aslında çok da üstüne düşmediğimi de bugün fark ettim..
Açılamayan sayfalara eklenemezdi fotoğraflar. Hiç istemezdim yazmayı. Sanırdımki teknik yoksunluktur isteksizliğime neden. Yazarak ifade etmeyi hep çok sevdim ben ve bu blogda yazmaya başlamak, bu işi bu kadar uzun sürdürmek aslında benim en uzun süreli yaptığım işti; sıkılmadan, mutlu olarak.. Ama hem ülke gündeminin, hem ülkeme yaşattırılan sıkıntıların hem de öncesinde yaz başından beri başımızdan eksik olmayan sağlık sorunlarının yazma konusunda beni isteksizliğe sürüklediğini düşünürken çok önemli bir şeyi kaçırdığımı fark ettim bugün..
Aslında en önemli neden blogların bir süre önce kapatılmış olmasıydı. Bunu tam olarak hissettiğim ilk gün bugündü.. Şevkim kırılmış. İlk giydiğinde kıpkırmızı yeni rugan ayakkabısıyla yağmura tutulmuş küçük kız çocuğu hüznü hissettim içimde.. Yazmayı seviyordum çünkü ben. Seviyorumdur hala belki ama ıssız hissediyorum kendimi. Daha fazla üzülmemek için kaybetmeye yakın olduğum şeylerden uzaklaşmayı, duygusal bağımı koparmayı başarabilirim ben; bir anlamda o zoraki koşulla yüzleşmemek amacım.. Ve şimdi ben yazmaktan vaz geçmemeyi diliyorum. Mutlu oluyorum çünkü.. Yalnız değilmişim üstelik..
Bir kaç güneşli Fethiye fotoğrafıyla kaçıyorum şimdilik.. Şöyle blog gezip ısınma turları atayım.. :)
Model: çekirge
Evet yalnız değilmişim :
